Kerkük’te Öldürülen Ünlü Türkmen Doktor Abbas ve Kardeşi Toprağa Verildi

Kerkük’te Öldürülen Ünlü Türkmen Doktor Abbas ve Kardeşi Toprağa Verildi


http://www.kerkuk.net/?p=3864


Kerkük’te önceki akşam kimliği belirsiz kişilerin düzenlediği silahlı saldırı sonucu öldürülen ünlü Türkmen doktor Yıldırım Abbas ve kardeşi Zeynel Abidin bugün Kerkük’e bağlı Dakuk İlçesinde toprağa verildi

Irak’ın Kerkük kentinde önceki akşam kimliği belirsiz kişi yada kişilerin düzenlediği silahlı saldırı sonucu öldürülen ünlü Türkmen doktor Yıldırım Abbas ve kardeşi Zeynel Abidin bugün Kerkük’e bağlı Dakuk İlçesinde toprağa verildi.

CENAZE TÖRENİNE ÇOK SAYIDA KERKÜKLÜ YETKİLİ KATILDI

Cenaze törenine başta Irak Türkmen Cephesi Başkan Yardımcısı Ali Haşim Muhtaroğlu ve Kerkük il meclisi başkanı Hasan Turan olmak üzere Kerkük’teki devlet yetkilileri ile polis müdürleri ve doktorlar katıldı.

Cenazeye katılanlar Türkmenlere yönelik saldırıları kınadılar. Cenaze namazı Kerkük’teki El Zahra Hüseyniyesinde kılındı. Kerkük Doktorlar Sendikası Başkanı Muhsin Abdulmecid ile Kerkük Polis Genel Müdür Yardımcısı General Turhan Abdurrahman yaptıkları açıklamada teröre lanet yağdırdılar.

ITC Başkan yardımcısı Ali Haşim Muhtaroğlu, ‘Doktor Abbas’ın öldürülmesi tüm Irak için büyük bir kayıptır’ Irak hükümeti her zaman Türkmenleri korumakta etkisiz kaldı ve bu olaylara seyirci kalması Türkmen milletinin kafasında soru işareti yarattı’ dedi.

haberler.com

ZAMAN VE TÜRKMEN

Yeni ERDOĞAN Hükümeti ve Türkmenler

Yeni ERDOĞAN Hükümeti ve Türkmenler
Mahir Nakip




mnakip@yahoo.com

Bugünden Düne Bakış
2003 yılında iktidara gelen AK Parti, son seçimlerde toplam oyların %50’sini alarak daha güçlü bir şekilde üçüncü hükümetini kurdu. Herkes tarafından “olağan” kabul edilen ve alkışlanan bu başarı Ortadoğu’da ve bilhassa Arap âleminde büyük sevinçle karşılandı. Bunun sebebi açıktır. Kendi despot ve eskiyen yönetimlerinden usanan Arap halkı, ümitlerini istikrarlı Türkiye Cumhuriyetine bağlamışlardır. Yönetimlerine karşı ayaklanan Arap ülkeleri artık Türkiye’yi örnek göstermektedir. Hele Filistin meselesinde İsrail’e karşı Sayın Erdoğan’ın duruşu hem Arap halkı hem de Arap medyası tarafından yürekten alkışlanmaktadır. Sayın Davutoğlu’nun mekik diplomasisi ve iyi niyetli teşebbüsleri sadece Arapların değil, dünyanın dikkatini çekmektedir. Bu sevinci, Irak’ın ayrılmaz bir parçası olan Türkmenler de duyarak, geleceğe daha umutla bakmaya başlamışlardır. Çünkü her zaman Irak Türkleri huzurlarını, Türkiye’nin gücünde, istikrarında ve başarısında bulmuşlardır. Doğrusu Türk toplulukları içerisinde hiçbir cemaat kendisini Türkmenler kadar Türkiye’ye bağlı hissetmemiştir. Bu bağlanış, bir aczin değil, bir samimiyetin ve mensubiyet ruhunun mahsulü olup, Türkiye’nin cümle siyasî yelpazesinde bilinir ve sanırım takdirle karşılanır.


Hatırlanacağı üzere, Birinci Ak Parti Hükümeti tarafından hazırlanan 1 Mart Tezkeresi Meclis’te kalınca Türkiye, Irak’taki soydaşlarına öncelik vermişti. Çünkü savaş öncesinde, hiç bir askerî, malî ve siyasî gücü olmayan Türkmen siyasî örgütleri, Türk ordusunun Irak’a girmesi gerektiğini deklere eden yegâne Iraklı siyasî grup olmuştur. Ayrıca 2002 Irak muhalefetinin Londra toplantısında (içinde 3 ayrı Türkmen siyasî cemaati olduğu halde) Irak Türkmen Cephesi hariç, bütün Irak Siyasî grupları Erbil, Süleymaniye ve Duhok’u “Kürdistan” bölgesi olarak kabul etmiştir. Cephe’nin böyle münferit ve bir o kadar tehlikeli karar almasının yegâne sebebi, Türkiye’nin bu istikametteki irade beyanı olmuştur. Böylece büyük bir risk alan Irak Türkmen Cephesi, onun bedelini hâlâ ödemektedir.


2003-2006 yılları arasında Türkiye’nin Irak politikasında Türkmenlerin ön sıralarda olduğunu görüyoruz. ABD’nin Irak’a girmesinden ve Peşmerge kuvvetlerinin Kerkük’ü işgal etmesinden sonra Türkiye’nin Irak Türkleriyle yakından ilgilendiğini, hatta bazı gazete yazarları, Irak siyasetimizin tamamen Türkmen eksenli olduğunu yazmışlardı. Irak Anayasasının 140. Maddesi gereği 31 Aralık 2007 tarihinde yapılması planlanan referandumun gerçekleşmemesinde Türkiye’nin rolü büyük olmuştu. Kürt siyasetinin mimarları, Türkiye’nin iradesini kulak ardı ederek Kerkük sorununun çözülemeyeceğini artık idrak etmişlerdir.

Durum Göründüğü Gibidir
Buna rağmen Türkiye’nin Türkmenleri en yoğun önemsediği zamanda bile bu ilginin derecesi, İran’ın Şii Iraklılarla ya da ABD’nin Iraklı Kürtlerle ilgilendiği kadar olmamıştır. Tabii ki Türkiye İran gibi ideolojik davranan bir ülke olamaz. Türkiye Cumhuriyeti, tarihi boyunca dış politikası şeffaf, zararsız, barışçı ve iyi niyetli; içi neyse dışı da o olan bir yol izlemiştir. Sayın Davutoğlu’nun Bakanlığı devralmasından sonra Türkiye’nin ve klasik-muhafazakâr hariciye zihniyetinin ezberini bozacak ölçüde aktif ve atak siyaseti kısa sürede Türkiye’nin yıldızını parlatmış ve danışılan bir ülke konumuna yükseltmiştir. Ancak her nedense bu ataklık ve aktiflik Irak’ta yaşayan Türkmenleri pek kapsam alanına almamıştır. Türkiye’nin Türkmen politikası genelde çekingen, arka sıralarda, geçici, temelsiz, nisbî, marjinal ve dalgalı olurken, siyasetçilerden çok bürokratlara bırakılmıştır. Bu geçmişte de böyle olmuş bugün de aynıdır. Türkiye’de birçok insan bunu doğal karşılamakta ve Türkmenlerin, birinci gündem maddesi olmalarının imkânsızlığından söz etmektedir.


2007’den sonra Irak’taki (biraz da Türkiye’nin içindeki) gelişmeler, Türkiye’nin Kuzey Irak konusunda siyaset değiştirmesine sebep olmuştur. Türkiye 2008 yılına kadar pür Irak eksenli, bütüncül ve Kürt yönetimi ile Bağdat üzerinden ilişki kurma politikası izlerken, bugün Erbil’de bir konsolosluk açarak bu bölgeyle doğrudan ilişki kurma siyaseti izlemeyi tercih etmektedir. Nitekim bu bölgeyle ticarî ilişkilerimiz bir hayli gelişmiş, Sayın Başbakanımız ve diğer bakanlarımız Erbil’i ziyaret etmişlerdir. Ayrıca hiçbir taviz talep etmeden ya da karşılık beklemeden Erbil ve Süleymaniye’ye hava uçuşları çok önceleri sağlanmıştır. Yani, Kürt bölgesi artık Bağdat üzerinden değil, İstanbul üzerinden dünya ile ilişki kurabilmektedir.
Türkmen siyasî grupları bu açılımdan büyük bir rahatsızlık duydukları söylenemez. Her ne kadar bu açılımın Türkmenlere bir faydası olmamışsa, bir zararı da yoktur denilebilir. Ancak bu açılım Türkmenlerde bir dışlanma ve giderek formül dışı kalma hissi yarattığı da bir gerçektir. Erbil ve Süleymaniye Türk firmalarının katkılarıyla süratle imara kavuşarak, bir cazibe merkezi olmaya yüz tutmakta ve doğrudan dünya ile bağlantısını kurabilmekteyken; Kerkük, Telafer ve Tuzhurmatu gibi Türkmen şehir ve kasabaları canlı bombalarla, çocuk kaçırma eylemleriyle, işsizlikle, göçle, susuzluk ve elektriksizlikle boğuşmaktadır. Buna ilaveten Türkiye’nin Sayın Başbakanı ve Bakanları tarafından Erbil ziyaret edilirken, Kerkük ve Telafer gibi Türkmen şehirleri ziyaret edilmemektedir. Bunların hepsi Türkmenlerin içinde burukluk yaratmakta ve sorgulanmaktadır. Sıraladığımız bazı meseleler Irak’ın iç meseleleri gibi görünebilir. Ama Kürt Yönetimi isterse bu sorunlar zamana yayılarak pekâlâ çözülebilir. Çünkü Kerkük, Diyale ve Musul ilçelerinin asayişinden büyük ölçüde Peşmerge kuvvetleri sorumludur. Bu şehirlerde ekonomik hayat tamamen olmasa büyük ekseriyetle Kürt işadamları tarafından yönetilmektedir. Kürt yönetiminin şah damarı Türkiye’den geçtiğine göre, bazı sorunlar, Türkiye’nin bir temennisi ile hallolabilecek niteliktedir.
Bilindiği gibi Türkiye’nin Türkmen politikası ile Kürt politikasını birbirine yaklaştırmak isteyenler çoktur. “Türkiye, Kürtlerin ve Türkmenlerin barış ve huzur içinde bir arada yaşadıkları, birbirleriyle entegre oldukları bir Kuzey Irak savunmalıdır ” diyenlerin yanında, “Türkiye’nin Irak politikası, bu nedenle, Türkmenlerin haklarını güvence altına alacak biçimde “Kürt eksenli” olmak zorunda ” diyerek daha ileri gidenler de var. Bunlar hepsi kaale alınabilir. Hatta bunun bir devamı olarak, nasıl ki her fırsatta Iraklı Arap siyasetçileri Erbil’e gidip Barzani’yi ziyaret ederek görüşebiliyorlarsa, Türkmenler de aynı şekilde bir heyet kurarak böyle bir görüşme yapabilirler. Zaten aralarında siyasî görüşmelerin olmadığı bir tek Türkmenlerle Kürtler kaldı diyebiliriz. Ancak bunun sebeplerini iyi irdeleyip doğru teşhis etmek lazım. Eğer bir açılım olacaksa bu açılımı güçlü taraf başlatmalıdır. Bugün Irak’ta Kürtler güçlüleri, Türkmenler de güçlü olmayanları temsil etmektedir. En azından Kerkük gibi bir şehri adeta işgal edeceksiniz ve Türkmenlerin arazileri üzerine kanunsuz inşaat yapacaksınız, Kerkük’ün Kürdistan’ın kalbi olduğunu söyleyeceksiniz sonra Türkmenlerin diğer Iraklı siyasî gruplar gibi size gelmesini bekleyeceksiniz. Buna, “zalimin mazlumu ayağına getirmeye mecbur ve mahkûm etmesi” denir. Ayrıca her ne kadar Türkmenler mağdur ve zayıf, Kürtler baskın ve güçlü olursa olsun, şartların eşit olduğu varsayılmalıdır. İşte denklemdeki bu eşitliği, Türkiye’nin dışında hiçbir güç sağlayamaz. Bu misyonu ne bir asır Türkmenleri Araplaştırmak isteyen Sünni Araplar, ne de İran eksenli siyaset yürüten Şiiler üstlenir.
Türkmenlerin Çözülmeyen Meseleleri
Türkmenlerin 2003 yılından beri kendi başlarına üstesinden gelemedikleri 3 siyasî ve 3 siyaset dışı ana sorunları bulunmaktadır.


1. Arap ve Kürtlerden sonra üçüncü millet olarak kabul edilmeleri ve en azından Türkmenlerin yerel yoğunluk gösterdikleri bölgelerde Türkmencenin resmi dil kabul edilmesi.

2. Kerkük’ün müstakil bir bölge olması ve Türkmenlerin bu şehirde her konuda ve en azından üçte bir hakka sahip olduklarının tescili,

3. Telafer ve Tuzhurmatu’nun il olmaları.

Bu üç haklı talep 2003 yılından günümüze kadar uzanan siyasî konjonktürün bir sonucudur. Irak nüfusunun en fazla %16-18’ini oluşturan Kürtlere ikinci millet ve Kürtçeyi de ikinci resmi dil olma hakkı verilirse, Irak nüfusunun %8-10’unu oluşturan Türkmenler de aynı hakları neden istemesin? Neticede Kürt ve Türkmen nüfusunun tamamı Irak nüfusunun %30’unu oluşturmaktadır. Ancak, Türkmenlerin üçüncü millet olmalarını kabul ettirmek anayasa değişikliğini gerektiren ve gerçekleşmesi hiç de kolay olmayan bir istek olduğunu da kabul etmek gerekir. Bu haksızlık 2003 yılında yaşanan siyasî arbedenin bir sonucu olup, Anayasa taslağı hazırlanırken siyasî olarak Türkiye’nin tamamen devre dışı kalmasından kaynaklanmıştır denilebilir. Belki ileriki bir tarihte Türkmenler, siyasî, sosyal ve ekonomik yönden güçlendikten sonra ve Türkiye’nin mutlak desteğini de arkasına alabildikten sonra bu haklı ve müktesep haklarını gündeme getirebilir.


Kerkük bir sorunlar yumağı haline gelmiştir. Fiilen Kürtlerin yönetiminde ama resmen merkeze bağlı bir şehirdir. Şehre işgal maksadıyla giren yüz binlerce Kürt şehrin en iyi yerlerini ele geçirmiş durumdadır. Çarşı-Pazar şehre yerleşen (korsan) Kürt esnafı tarafından hiçbir vergi ödemeden yönetilmektedir. Buna mukabil şehrin diğer sakinleri Türkmen ve Araplar yavaş yavaş şehri terk etmektedir. Bu kesimin kısıtlı sermayesi çocuklarının kaçırılması yoluyla eritilmektedir. Enteresandır: Kerkük’te sadece Türkmenlerin çocukları kaçırılmakta, büyük fidyeler istenmekte ve hepsi de talep edilen fidyeler ödenerek çocukların kurtulması ile sonuçlanmaktadır. Hiçbir kaçırma, kaçırılanların yakalanması ile neticelenmemektedir. Belediye hizmetleri durma noktasına gelmiş su ve elektrik büyük bir sıkıntı kaynağı olmuştur. Tayinler sadece Kürtleri kapsamakta üniversite Kürtler tarafından yönetilmektedir. Yani çözüm uzadıkça Türkmen ve Araplar zayıflıyor, Kürtler ise güçleniyor.


Telafer şehri mum gibi erimekte ve şu anda Irak’ın en büyük ilçesi olduğu halde sürekli nüfus kaybeden bir hayalet şehir haline gelmek üzeredir. Bir zamanlar Telafer’den çok daha küçük birer ilçe olan Necef, Şiileri memnun etmek için, Tikrit Saddam sayesinde ve Duhok da Kürtleri razı etmek için il yapılmıştır. Sıra Telafer’in il olmasına gelince Kürtler yan çizmekte, Sünni Araplar da (Musul ili küçülür bahanesiyle) şiddetle karşı geliyorlar. Yani kimse bir Türkmen ilinin oluşmasını istemiyor. Bunun, uzun vadeli olmak üzere tek çözümü var. Telafer şehrini demografik ve ekonomik olarak güçlendirmek gerekmektedir. Yıllardır gündemde olup ama herhalde sadece Barzani’nin muhalefeti ile bir türlü yürürlüğe giremeyen Ovaköy-Telafer ikinci bir sınır kapısının açılması bu güçlendirmeyi sağlayacaktır. TİKA ve Yunus Emre gibi başarılı kuruluşlarımız, Afrika’nın adını duymadığımız ülkelerine yardım hizmetlerini götürebilirken, burnumuzun dibindeki Irak’a hizmet elimizi uzatamıyoruz. Yüzlerce Türk firmasının Erbil ve Süleymaniye’ye girmesine izin veren bir yönetim, TİKA ve Yunus Emre gibi insanî amaçlara hizmet eden kuruluşlarımızın da bölgeye girmesine izin vermesi sağlanmalıdır. Değil sadece Irak’ta, bütün Arap ülkelerinde itibarı bu kadar yükselen Türkiye’nin, Barzani’den talep ederek bu sorunu kolaylıkla çözebilir.


Gelelim siyaset dışı sorunlara. Aslında bu sorunlar bizce en az siyaset içi olanlar kadar önemlidir. Çünkü bunlar siyaseti besleyecek, onlara güç ve imkân temin edecek kaynaklardır.


1. Türkmen eğitimi
2. Türkmenlerin ekonomik durumu
3. Sivil ve medya kuruşluların güçlendirilmesi


Bugün Irak’ta dağınık, disiplinsiz ve verimsiz de olsa bir Türkçe eğitim sistemi vardır. Başta Kerkük olmak üzere bazı şehirlerde (Türkmence değil) Türkiye Türkçesiyle eğitim veren 11 yıllık temel eğitim veren okullar vardır. Bu eşsiz müktesebat, Türkiye’nin isteğiyle değil, Türkmenlerin mücadelesiyle elde edilmiştir. Düşünün Telafer, Kerkük, Erbil, Tuzhurmatu gibi Türkiye’den yüzlerce kilometre uzağında körpecik çocuklar gencecik delikanlılar Türkiye Türkçesiyle fizik, matematik kimya, edebiyat, tarih vs dersleri görüyor. Bu Türkiye’yi gönülden memnun edecek bir durum olmalıdır. Ancak, bu dersleri verecek öğretmenleri kim yetiştirmeli, okullarda okutulan ders müfredatını kim hazırlamalı, buralardan mezun olan öğrencilerden diğer Iraklı öğrencilerle rekabet etmeleri için ayrıcalıklarını kim sağlamalı? Elbette Türkiye. Unutmayalım Türkiye 1924-1930 yılları arasında Irak’ta soydaşlarının eğitim materyallerini hazırlayıp gönderen bir ülkedir.


Yıllardır Türkmen gençleri lisans, yüksek lisans ve doktora eğitimleri için Türkiye’ye gelirler. Ancak, bu öğrencilerin seçimleri, Türkiye’deki başarıları, geri dönüş oranları ya da dönüp de iş bulabilmeleri ciddî bir problem. Bir basit hesapla bugün en az 1000 Türkiye mezunu uzman Türkmen’in Irak’ta hizmet veriyor olması gerekmektedir. Ama manzara hiç de iç açıcı değil. Öğrencilerin seçimi bir kargaşa, başarı oranları düşük, geri dönüş oranları ise ciddî tartışma konusudur. Aralarındaki ilişkiler de bir başka yara. Bu sistem ehil ellere bırakılmalıdır.


Irak’ta Türkmen eğitimi, her şeyin kaynağıdır. Siyasette başarılı, ekonomide söz sahibi, bürokraside muteber yer almanın yolu kaliteli eğitimden geçer. Türkmen eğitimi kendi başına ya da uzman olmayan kişilere bırakılmayacak kadar önemli bir konudur.


Irak’ın son yarım asırlık tarihi içerisinde ekonomisi serbest olmamıştır. Ama buna rağmen her zaman Türkmen sermayesi ve sermayedarı olmuştur. Bu kişilerin çoğu Kerkük, Erbil ve Bağdat’ta yaşamıştır. Fakat 2003’ten sonra Şii Araplar ve Kürtler arasında çok hızlı ve kaynağı belli olmayan bir sermaye birikimi meydana gelmiştir. Bu arada orta halli kalan
Türkmen sermaye sahibi sürpriz bir sorunla karşı karşıya kalmıştır: Çocuklarının kaçırılması ve fahiş fidyelerle serbest bırakılmaları. Neticede elde-avuçta kalanı heba etmemek için bu kişiler Irak’taki mal varlıklarını satarak Türkiye’ye gelip yerleşmişlerdir. Türkmen iş adamları, Irak’ta iş yapmakta olan Türk firmaları kanalıyla olsun, Türkmen iş adamlarına krediler temin ederek olsun, giderek büyüyen Irak pazarından payını almaları sağlanmalıdır. Bu, herhalde bir talimatla değil, Sayın Başbakanımızın bir ricayla bile hallolacak bir meseledir.


Irak’ta, Türkiye’de ve dünyanın muhtelif yerlerinde onlarca Türkmen sivil kuruluşu ve medya aracı vardır. Hepsinin mali, idari ve finans sorunları bulunmaktadır. Aralarındaki koordinasyon zayıftır. Türkmen medya kuruluşları iki yılda bir araya gelerek kendi sorunlarını tartışabilmektedir. Sivil kuruluşlar ise zayıf, etkisiz, kaynaksız ve sahipsiz bir vaziyettedir. Bunların mutlaka bir platformda toplanması ve güçlendirilmesi gerekmektedir. Sivil kuruluşların güçlenmesi, toplumsal mutabakatı güçlendirir ve siyasî yapıyı besler. Hatta bazı köşe liderlerinin bile buralardan çıkmasını sağlar.


Kısacası, Türkiye, Türkmenlerin meselesini benimseyerek gündemin ilk maddeleri arasına alırsa işte o zaman Türkmenler kendi ayakları üstüne durmasını becereceklerdir. Türkmen evinin içini dizayn etmeye kalkışmak eskiden yanlış olduğu kadar, bugün de yanlıştır. Daha önemlisi Türkiye’nin Ortadoğu’da bu kadar önem ve güç kazandığı bir dönemde, bir avuç soydaşına bu hakları elde etmesi ve onlara bu çizdiğimiz açıdan bakması zor olmasa gerek. Kur’an’da buyrulduğu gibi innemel a’malü binniyyat (İşler, niyetledir).


Türkmenler Türkiyesiz Kalmamalıdır
Gelin sıdkımızı samimiyetle ortaya koyalım. Türkiye bir Türk devleti olmakla beraber, özellikle Ortadoğu’da mağdur olanlara kol-kanat gerebilmiş güçlü, sözü dinlenir ve belirleyici bir devlettir. Sınırların ötesinde silahsız, parasız, sahipsiz ve himayesiz soydaşlarını kollamak ve savunmak bir siyaset değil, bir mecburiyettir. Bugün Irak topraklarında yaşayan Türkmenler, geçmişte Çanakkale’de düşmana karşı Anadolu’yu savunmuştur. 1918 yılında İngilizler Irak’ı işgal ederken en güçlü mukavemeti Kerkük’te görmüşlerdir. Nitekim şehri işgal ettikten bir süre sonra terk etmek zorunda kalmışlardır. Ancak, takviye güçler gelince şehri tekrar teslim alabilmişlerdir. Bugün Türkmenler, Türkiye’ye bağlanmayı arzulamıyor olabilir. Ama kendi topraklarında şeref ve haysiyetle yaşamak istiyorlar. İstedikleri haklar, hak ettiklerinden fazla değildir. Ama siyasî, askerî ve malî güçleri olmadığından ve arkalarında ABD ya da İran gibi kararlı ya da dirayetli bir destekçi bulunmadığından bugün mağdur edilmektedirler. Türkiye, Irak Kürtleriyle istediği kadar yakın bir ilişki kursun. Ama Türkmenleri Irak’ın bütünü içerisinde görerek onları ihmal etmek çok olumsuz sonuçlar doğurmaktadır.


Türkmenler Türkiyesiz bırakılmamalı ve Türkiye’de sadece yanık türküleri ile anılmamalıdır. Yoksa bu türküler korkarım bir gün Türkmenlerin mezar taşı olur.

----------------------------------------

i Mustafa AKYOL, Kürt Sorununu Yeniden Düşünmek, Yanlış Giden Neydi? Bundan Sonra Nereye? Doğan Kitap, İstanbul, 2006, s. 193

ii Cengiz ÇANDAR, “Kürt Sorunu ve Irak’ta ‘Ezber Bozmak’...”, Dünden Bugüne Tercüman, 24 Ağustos 2005.

Kaynak: kardaşlık sayı 51

THE WAR YOU DON'T SEE - Film by John Pilger

John Pilger: The War You Don't See (full)
 

           

  John Pilger: The War You Don't See (full)

A Witness to Iraq’s Health Crisis: Nahoko Takato Speaks about her experiences as an Activist and Air Worker in Iraq

Source: http://www.ncciraq.org/index.php?option=com_content&view=article&id=108&lang=en#

Please click on the link above for photos


Nahoko Takato, a Japanese aid worker, quickly developed strong connections in Ramadi and Falluja, Iraq, following the US-led invasion in 2003. In an exclusive interview with NCCI, she chronicles how she has since delivered emergency aid to health clinics while confronting trauma, intimidation, and international indifference. Takato also discusses the rising rates of cancer, congenital birth defects, and other illnesses in many areas throughout Iraq.

NCCI: Can you tell us what first compelled you to focus on Falluja and Ramadi, the two largest cities in the western governorate of Anbar, Iraq, as an aid worker?

Nahoko: On May 1st 2003, I first went to Baghdad, Iraq. Two Iraqis who were from Ramadi and Falluja...came to Baghdad to knock on the doors of the media who were staying at the Palestine Hotel. These two Iraqis wanted the media to come and witness what was happening in Falluja. Just three days before, there was a peaceful demonstration at a Fallujan school where American soldiers shot 17 Iraqi civilians… Many of the media officials were telling them things like, “Oh, you are exaggerating,” and so on.


But some journalists [from Japan] went with the two Iraqi men to Falluja, and I joined them… I went to the Falluja General Hospital. It was crowded, and I found many victims. Some of them were shot in the leg. There were many people with amputations. Some had been shot in the abdomen... In the media, we were hearing things like, “The combat is finished in Iraq…” But it was not finished. While former President Bush was saying, “Mission accomplished,” the Iraqi people were saying, “The real war has started.” I realized how complex the situation was, and I recognized that I had to do something in terms of emergency relief for them.


I visited the pharmacy in the hospital. There was almost nothing… So immediately, I contacted some Japanese NGOs. They purchased some medicines and basic materials, like cotton and bandages, antibiotics. Several days later, I chartered a big bus to carry the boxes with medicines and materials to the hospital. I went to Falluja and Ramadi very often…


NCCI: When you were taken as a hostage in April 2004 and subsequently released, Japanese and international media outlets gave your case considerable attention. How has this incident impacted your ability to continue working for humanitarian relief in Iraq?

Nahoko: It was horrible for me coming back to Japan after I was released… When I was captured, one politician announced at a press conference, “Nahoko Takoto had relations and ties to the Falluja resistance. She made this kidnapping by herself…” I wrote a book in which I tried to explain what was happening in Ramadi and Falluja at that time. But the media didn’t care about that. They were only interested in my kidnapping…


Every time I went to talk about the Iraqi situation after I returned to Japan, I was scared. Some people would shout at me, “You are a terrorist! Go back to Iraq!” My family protected me but my mother strongly recommended to me, “After you finish writing your book, just go back to Jordan to start again. Help the Iraqi people. Don’t stop.” So I finished it and I came to Jordan, where I met my friends who visited me from Ramadi and Falluja. We started again.


NCCI: After major combat between armed Iraqi militias and Multi-National Coalition Forces in Iraq (MNF-I) escalated, some medical professionals in Anbar announced that they were witnessing rising rates of congenital birth defects, cancer, and other rare, chronic illnesses. Are there any detailed records in the hospitals of Ramadi and Falluja that illustrate these trends?



Nahoko: That’s the problem. No, there really aren’t. I am in contact with Doctor Samira, who is often in the media, speaking about concerns like this. She faces birth defects, deformities, and cancer daily at the hospital where she works in Falluja. But she doesn’t have any records… In Iraq, the patients keep the documentation. The patients may go to many different hospitals. It is often difficult to collect accurate, sufficient information from patients…the facilities don’t seem to have the capacity to create and maintain this documentation. This is one of the reasons why I respect the work of Chris Busby[1], and the whole group that published one of the most recent studies on these illness patterns in Anbar. The team visited around 700 families. They had to go to the patients’ homes to get this information, because it is not located in the hospitals.



NCCI: The Iraqi Ministry of Health rates Anbar as “high risk” for health issues. Access to and utilization of Anbar’s health facilities also rate among the worst of all eighteen Iraqi governorates. Can you describe the conditions of healthcare facilities that you have visited in Ramadi and Falluja?



Nahoko: Between Ramadi and Falluja, there are different situations... The Ramadi Maternity Hospital is big, with about 270 beds. In 2003, the hospital was very crowded with many doctors and nurses. But last year, there were few doctors and nurses. I could see that much of the equipment was gone… The director explained that in 2006, Ramadi city was occupied by the American army. The Ramadi Hospital and Ramadi University became American military bases. The American soldiers threw all of the equipment—blood pressure monitors, desks, medical tools, refrigerators…away. You can find the remains as garbage around the hospital…you can find wheelchairs, beds, and medical equipment. It’s all completely damaged.



Anbar University in Ramadi was severely damaged after the American forces militarily occupied it in for months in 2006.


They completely changed the buildings... They changed classrooms into bedrooms. They changed a hospital room into an internet communication station for the soldiers. Even the schools were occupied. When the Sahwa soldiers took control in 2007, the Americans left the occupied buildings, but there was already so much damage. The situation did get better—dramatically—after the Sahwa movement started. At that time, many doctors came back.


NCCI: But when you went to the Ramadi Hospital last year, in 2009, you saw less doctors than you had seen in 2003?



Nahoko: Much less, yes. Many of them have been assassinated, detained, or have taken refuge.



NCCI: How do the conditions in the Falluja General Hospital compare with the Ramadi hospital?
Nahoko: Falluja has a new general hospital. I have not visited it yet, but I saw it in a video of Dr.Samira’s and it seems so well-equipped... When the people of Ramadi visited the old Falluja General Hospital, they were so shocked. Even the old Falluja General Hospital seems quite better than the Ramadi Maternity and Children Hospital. There are good incubators, high standards of sanitation, and even bed sheets and pillow cases. More than ten Iraqi doctors from the new Falluja General Hospital came to Japan for medical training. But the Ramadi Hospital is miserable…



In the Ramadi Maternity and Children Hospital, basic supplies like scrubs are unsanitary (left) and facilities are ill-equipped (right).
NCCI: Can people from Ramadi come to the new Falluja General Hospital?



Nahoko: It’s not easy. A Ramadi citizen can sometimes enter Falluja by foot, but he cannot enter Falluja in his own car because he needs special registration that is very difficult to get. If some people from Ramadi made it into Falluja, they would definitely celebrate, “We went to Falluja! We went to Falluja!”



NCCI: How would you describe/rate humanitarian presence and response in Anbar’s health sector?



Nahoko: Falluja is famous, and it is relatively easy to get support and funds for projects in this city. If you compare Falluja with the situation in Ramadi… Very few people recognized the very critical situation in Ramadi, especially in 2006. Sometimes I explain it like this: “The media said that the massacres in Falluja in 2004 were ‘hidden massacres.’ But in Ramadi, it’s a completely unknown massacre. Nobody knows and nobody notices.”


I went to the Ramadi cemetery that was built in 2006…in an entire park for the massacre victims. In Falluja, the main cemetery for massacre victims from 2004 was in a football stadium. In the Ramadi cemetery, there were many, many tombs for children. They wouldn’t have identification. They would just say “baby.”


This tombstone simply reads “baby,” and is located in a cemetery built for victims of the 2006 Ramadi massacres. Credit to Takashi Morizumi.
But even in Falluja, where the situation is much better because there is more international concern and interest, they still need help. They need investigations. They need medical training.



NCCI: Are these alarming health patterns limited to Falluja and Ramadi, or is the problem more widespread?



Nahoko: I know one Japanese reporter who…went to the Mosul Hospital and she found many cases of deformities and infant mortality, much higher than usual. Sometimes I am in touch with a doctor in Kirkuk. He is always asking me, “What am I going to do? We have so many babies with congenital heart disease. I’m sure that the rate is increasing, but I don’t know why.”


Since the 2003 invasion, the rates of cancer, leukemia, infant mortality, and sexual mutations in many cities, including

Falluja and Ramadi, have increased alarmingly. These babies, born in the Ramadi Maternity and Children Hospital (left) and the

new Falluja General Hospital (right), are among many newborns with severe congenital birth defects and mutations.



NCCI: Since the 2003 invasion, human rights reports have suggested that the US and other coalition forces used White Phosphorous (WP), Depleted Uranium (DU), and other highly destructive weapons in Ramadi and Falluja particularly. The use of these weapons in densely populated, civilian areas is banned under international law. Have you seen any evidence supporting various claims that the American troops indiscriminately fired these types of lethal weapons against Iraqi civilians?



Nahoko: …When I went to Iraq for the first time, I saw the Japanese journalists always carrying Geiger counter devices to test and measure uranium traces[2]. In the government buildings, like the Ministry of Information, that were bombed in Baghdad, there was high radioactivity. In Samawah[3], a site where Japanese troops were based that I visited twice, we found high radioactivity. Last year, I visited a journalist’s house in Ramadi—Ali Al-Mashhadani—who is a Reuters correspondent. He has been detained by the American army eight times and his house was attacked by Apache aircraft twice. We measured unusually high levels of radioactivity in his house.


A Geiger counter shows 2-3 times the normal radiation level in an Iraqi building (left).

Iraqi reporter Ali Al-Mashhadani stands in his home, which has been severely damaged by Apache fire.

The site now emits dangerous levels of radioactivity (right.) Credit to Takashi Morizumi (left) and Rei Shiva (right).


NCCI: Did you also measure high traces of radioactivity in Ramadi and Falluja in your visits?


Nahoko: The measurements are…higher than average, but not like Hiroshima and Nagasaki. I can’t be sure about the causes of these health problems, but I know what the Iraqi people think… They believe that the American army has used forbidden, illegal weapons in their cities. And there is real evidence from the Gulf War, in 1991, that the American forces previously used depleted uranium munitions in Iraq…



Most Iraqis don’t have the means to test the extent of radioactivity, so it’s impossible to really know what is safe. However, when the Japanese Self-Defense Forces (JSDF)—a part of the American-led coalition forces—were stationed in Iraq, they wore devices on their uniforms to constantly measure and monitor their exposure to uranium traces, especially in Samawah.



NCCI: Do you think that these entry restrictions have prevented the international community from launching an impartial investigation into the health phenomenon that emerged post-2003 US-led invasion?



Nahoko: I can’t say that directly, but it seems so and it feels so. I mean, why is Falluja under such a strong siege? Why is it under such strict control, even today? When I visited Falluja last year, it was very difficult to get permission to enter. It’s surrounded by checkpoints… Basically, only those who have IDs that are provided by the American army can enter. And only cars that get a number from the American army are allowed to enter. The Ramadi citizen can enter Falluja by foot, but he cannot enter Falluja in his own car because he needs special registration that is very difficult to get…Maybe the American army is afraid that an international will collect evidence of the pollution, uranium traces, and so on. But uranium remains almost forever. Its half-life is about 4.5 billion years.



The moment the atomic bombs were dropped [in Nagasaki and Hiroshima, Japan], 100,000 died…In the following months, many people came to Hiroshima to search for survivors... But the radiation remained, invisible. These people were also exposed to it. So 65 years later, we there are still victims with leukemia and other types of cancer. It’s similar to Iraq, as people return months and years later. The uranium traces are still in the soil, water and air…



Since 1994, three years after the Gulf War (1990-1991), doctors from Iraq and Japan started to collect data on victims in Basra who were suffering from similar symptoms and illnesses as people in Ramadi and Falluja today. Now, there is more evidence suggesting that in combat, American troops used depleted uranium munitions in Basra and other regions of Iraq during the Gulf War. There is also more evidence indicating that this contamination coincides with the increasing rates of illness that these areas have experienced. As soon as possible, the international community needs to start investigating the causes of the more recent increases in illness rates in Ramadi, Falluja, Kirkuk, Mosul, and other places.



NCCI: Besides the factor of poor access to communities like Falluja, why do you think that the international community has not organized an impartial investigation to determine what factors are causing such an unprecedented rise in cancer and birth defect rates?



Nahoko: As someone from Japan, I think about how the activists in Hiroshima and Nagasaki have been trying to inform the world about the victims of nuclear weapons. 65 years have passed. And we have only made one step. It is difficult to make the public care about these issues… Cluster bombs and other weapons are visible. Depleted uranium is invisible. It’s not easy for us to gather the evidence… It is even hard to convince some people that these weapons should be illegal, that they are inhumane. There are some scientists who strongly deny that depleted uranium has negative health impacts…They might say this because they want to support the American army for different reasons…



But the Pentagon clearly recognizes that depleted uranium is very harmful for American soldiers. This was hidden, top-secret information…until it was recently leaked. But the American soldiers come back to their own country. The local people have to remain in Iraq.


[1] Chris Busby is one co-author of the epidemiological study titled “Cancer, Infant Mortality and Birth Sex-Ratio in Falluja, Iraq 2005–2009,” published in July 2010. The study involved a door-to-door survey of Falluja residents. The research team interviewed Fallujans about abnormally high rates of cancer and birth defects, and reported that cancer rates have increased in Falluja 38-fold since the 2003 US-led invasion. While the researchers could not provide conclusive evidence, they hypothesized that the American forces had used depleted uranium munitions in Falluja, resulting in regional genetic damage and thereby causing the alarming health patterns that have emerged in Falluja in the past seven years.



[2] A Geiger counter, also known as a Geiger-Müller counter, is a particle detector that can be used to detect whether an objects emits nuclear radiation.



[3] The city of Samawah is approximately 280 kilometres southeast of Baghdad. It is the capital of Muthanna governorate.

Former NATO Chief General Wesley Clark (Video)

A MUST WATCH!

VIDEO in English and Arabic

Please click on:
http://wijhatnadhar-wijhatnadhar.blogspot.com/2011/08/blog-post_2225.html

Hetty Bower - remarkable campaigner for peace and social justice

17 August 2011

Bernie Miller

United Kingdom

Hetty Bower, belying her 105 years, has been an inveterate opponent of the wars in Afghanistan and Iraq and an ever-present on all the Stop the War Coalition marches over the past ten years.

Hetty alongside Bianca Jagger, Tony Benn and Jeremy Corbyn MP at a protest in Downing Street in February 2008 against the wars in Iraq and Afghanistan.



By Bernie Miller

Camden New Journal

17 August 2011


Hetty Bower will be 106-years-old when she joins the Antiwar Mass Assembly in Trafalgar Square on 8 October, which will mark the tenth anniversary of the war in Afghanistan and the 'war on terror'.

Hetty has marched on every Stop the War Coalition demonstration over the past ten years, at a pace that puts marchers a fraction of her age to shame, only complaining that we walk too slow!

She says that she plans to keep marching for peace as long as her legs hold out or until our political leaders stop waging unjustifed and immoral wars in other people's countries.



Hetty Bower - remarkable campaigner for peace

Tell Hetty Bower she's the stuff films or novels are made of and she'll reject the suggestion with incredulity.

Hetty has lived 105-plus years, most of that time campaigning for peace, democracy and human rights. She is widely known and respected in activist communities and spoke out again for peace at the annual Hiroshima Day Commemoration in Tavistock Square.



Yet she has never courted fame or publicity for herself – she actively avoids it, insisting: "I'm not important."

Given her age, she remains in amazingly good health. She draws inspiration and strength from other people, from an almost childlike delight in nature, an insatiable love of music and an image of how the future can be.


That image is often based on experiences from her past: having a suffragette older sister whose objective of votes for women was achieved; working for and then witnessing the election of the first Labour MPs to Parliament in 1922; supporting and co-ordinating refugees during the First World War; having a sister who worked in the legendary Finsbury Health Centre and then celebrating the introduction of the NHS; working in education at a time of expansion accompanied by marked reductions of inequality; delighting in the population of the UK being housed after the war; experiencing exemplary social services being created; the introduction of free higher education and universal maintenance grants.

Now she watches with dismay but never despair as the current government destroys all those advances, condemning Britain to a future worse than the past was, even during Hetty's childhood.


Accompanying Hetty on her various escapades over the course of a year is breathtaking. Such determination and dedication might paint a grim picture but Hetty loves good humour often laughing until she cries.


With most of her own generation dead, she is inspired by younger cross-generations: Tony Benn (80s), her own daughters (70s), comedian Mark Thomas (40s), Gill Hicks, who lost both legs in the July 7 bombings and now works ceaselessly for peace, and her new great-grandson.

Hetty loves speaking to her local primary school and recently joined forces with Gill Hicks to speak to teenagers at a nearby secondary school. The youngsters were spellbound, concentrated intently, asked insightful questions and emphasised how much she inspired them. It was mutual.

Hetty's efforts are bolstered by thinking she might play some small part in today's youth undertaking peace and democracy initiatives. Gill Hicks and local schoolchildren are eloquent testimony to her effectiveness.


Some may be born great, some achieve greatness, some have greatness thrust upon them. Eschewing celebrity, modest Hetty remains unaware just how great she is and how strongly she motivates future generations.


http://www.stopwar.org.uk/index.php/united-kingdom/713-hetty-bower-remarkable-105-year-old-campaigner-for-peace-and-social-justice

VIOLENCE ACROSS IRAQ ON MONDAY